Παράδοση δεν είναι η διατήρηση της στάχτης, αλλά η μεταφορά της φλόγας…
Γιατί είναι ανάγκη να μελετήσουμε την Τουρκοκρατία και το 1821;
Τι μπορεί να σημαίνει για τους νέους μας σήμερα η Ελληνική Επανάσταση; Το 1821 μας ενδιαφέρει για να διδαχθούμε από τον αντιστασιακό χαρακτήρα του
Έλληνα και από τις δυνάμεις που τον κράτησαν όρθιο υπό συνθήκες δουλείας: Την Ορθόδοξη Πίστη και την πεποίθηση της συνέχειας του Ελληνικού Έθνους – Τα μηνύματα του 1821 αφορούν και την αντιμετώπιση των συγχρόνων εθνικών θεμάτων. Να μην βασιζόμαστε στους ξένους, αλλά να βασιζόμαστε κυρίως στις δικές μας δυνάμεις. Αν δεν αποδείξεις ότι έχεις θέληση για νίκη, κανείς ξένος δεν σε υπολογίζει. – Για να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, όπως είναι η διχόνοια.
Για να θυμόμαστε και να τιμούμε αυτούς που έδωσαν μάχες ειρηνικές και πολεμικές, για να διαφυλάξουν την εθνική ταυτότητα, για να διαδώσουν την ελληνορθόδοξη παιδεία, για να φέρουν την ελευθερία.
Για να μην απελπιζόμαστε στα δύσκολα. Να αντλούμε ελπίδα και αισιοδοξία από τα ιδανικά και από τη μαχητικότητα των προγόνων μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Σας προτείνουμε το παραπάνω βιβλίο καθώς πιστευούμε ότι μέσα στην ομιχλη της εποχής μας και τις φαντασμαγορικές εκδηλώσεις αποτελεί μια όαση ωριμότητας από το παρελθόν που μας βοηθάει να κατανοήσουμε ψύχραιμα το παρόν και να προτετοιμάστούμε για το μέλλον.
«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε … [1]»
Βρισκόμαστε στην τελευταία Κυριακή πριν την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι σημερινοί ύμνοι, το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας προετοιμάζουν να υποδεχθούμε το στάδιο της νηστείας με αγάπη, συναλληλία, χωρίς κατάκριση, έχθρα και μίσος. Γι΄ αυτό καλούμαστε και το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, να ασπαστούμε και ζητήσουμε συγχώρεση από τους αδελφούς μας.
Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ενθύμηση του γεγονότος της εκδιώξεως των πρωτοπλάστων Αδάμ και Εύας, από τον παράδεισο της τρυφής. Βρίσκονταν στον Παράδεισο, απολάμβαναν όλα εκείνα τα αγαθά α ουκ εστίν αριθμός, έπειτα όμως εξέπεσαν και εξορίσθηκαν, λόγω της παρακοής που έκαναν «Οίμοι, τι πέπονθα ο τάλας εγώ! μίαν εντολήν παρέβην την του Δεσπότου, και των αγαθών παντοίων εστέρημαι [2]». Εάν μετανοούσαν όταν βρίσκονταν ακόμα εντός του Παραδείσου, αυτό τον Παράδεισο θα απολάμβαναν. Εξεβλήθηκαν για την αμετανοησία τους, γι΄ αυτό και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής τους ζούσαν μέσα στις θλίψεις, μετανοημένοι και οδυρόμενοι [3].
Καλούμαστε να αρχίσουμε ένα πνευματικό αγώνα, όσοι φυσικά επιθυμούν. Όπως στα αθλητικά στάδια δεν λαμβάνουν μέρος όλοι οι άνθρωποι, παρά μόνο οι αθλητές, έτσι και στο πνευματικό στάδιο λαμβάνουν μέρος μόνο αυτοί που επιθυμούν να γίνουν στρατιώτες και αθλητές του Χριστού. Μας καλεί η Εκκλησία να εγκρατευόμαστε, να νηστεύουμε, να συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας. Καλούμαστε να νηστέψουμε από κάθε αμαρτωλή κλίση, από κάθε αμαρτωλή πράξη, να φυλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε τι πονηρό, από οτιδήποτε μας αποχωρίζει από το Θεό Πατέρα. Έτσι θα επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να χρίσει την καρδία μας με το άγιο μύρο, να ιατρεύσει τις πληγές μας και να την στρέψει προς έργα αγαθά και πνευματικά, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο επίσκοπο Αχρίδος. Καλούμαστε να περιορίσουμε τα μάτια μας, ώστε να μην περιεργάζονται τα περίεργα του κόσμου τούτου, να περιορίσουμε τα αυτιά μας, ώστε να μην ακούν αυτά που συντελούν στην ψυχική μας σωτηρία, να περιορίσουμε την μύτη μας, ώστε η ψυχή μας να μην οσφραίνεται το άρωμα του κόσμου τούτου που σύντομα μεταβάλλεται σε δυσοσμία. Να χαλιναγωγήσουμε το σώμα μας από κάθε πονηρή πράξη που μας αποστασιοποιεί από το Θεό και να το κάνουμε πραγματικό ναό του ζώντος Θεού. Αυτή τη νηστεία μας συστήνει ο Κύριος, τη νηστεία που οδηγεί στη σωτηρία μας. Μια νηστεία απαλλαγμένη από την υποκρισία και την κενοδοξία [4].
Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριος μας λέει πως δεν γίνετε να ζητούμε από τους άλλους να συγχωρέσουν τα σφάλματά μας, ενώ εμείς να φαινόμαστε σκληρόκαρδοι ενώπιον τους άλλους όταν πράξουν κάποιο σφάλμα προς εμάς. Όταν δεν αγαπάμε, όταν δεν συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας, είναι σαν να μην αγαπάμε τον ίδιο τον εαυτό μας, αποκλείουμε τον εαυτό μας από την αγάπη και συγχώρεση του Θεού [5]. Πρέπει να έχουμε αμνησίκακη καρδιά, καρδιά που να χωράει όλους τους ανθρώπους, όπως όλους μας χωράει η αγκαλιά του Θεού. Ακόμη, γίνετε αναφορά για τη νηστεία [6]. Συγκεκριμένα, ο Κύριος μας προτρέπει να μην γινόμαστε σκυθρωποί όταν νηστεύουμε [7]. Ο προφήτης Ησαΐας μας προτρέπει όταν νηστεύουμε να μην βρισκόμαστε σε διαμάχη και αντιδικία με τους άλλους ανθρώπους [8].
Aς παρακαλέσουμε τον Τρισάγιο Θεό να μας δώσει τη χάρη Του να αγωνισθούμε πνευματικά και να αποκτήσουμε την άνωθεν ειρήνη και σοφία, ώστε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις επιθέσεις των διαφόρων νοητών και αισθητών εχθρών μας.
Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Καλό στάδιο και καλή δύναμη.
1. Στιχηρό Ιδιόμελο των Αίνων στον όρθρο της Κυριακής της Τυρινής: «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της Νηστείας αγώνα· οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται, και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την Πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην, αντί μαχαίρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιων ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως». 2. Δοξαστικό Αποστίχων του Εσπερινού της Κυριακής της Τυρινής: «Εξεβλήθη Αδάμ του Παραδείσου, διά της βρώσεως· διό και καθεζόμενος απέναντι τούτου, ωδύρετο, ολολύζων, ελεεινή τη φωνή, και έλεγεν· Οίμοι, τι πέπονθα ο τάλας εγώ! μίαν εντολήν παρέβην την του Δεσπότου, και των αγαθών παντοίων εστέρημαι. Παράδεισε αγιώτατε, ο δι’ εμέ πεφυτευμένος, και διά την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευε τω σε ποιήσαντι, καμέ πλάσαντι, όπως των σων ανθέων πλησθήσωμαι. Διό και προς αυτόν ο Σωτήρ· Το εμόν πλάσμα ου θέλω απολέσθαι, αλλά βούλομαι τούτο σώζεσθαι, και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, ότι τον ερχόμενον προς με, ου μη εκβάλλω έξω». 3. Αγίου Συμεών του Θεολόγου, Λόγος περί μετανοίας και περί εξορίας του Αδάμ και ότι εάν μετανοούσε δεν θα εξωρίζετο από τον Παράδεισο, Πατερικό Κυριακοδρόμιο, σελ. 485. 4. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον 21ο λόγο του «Περί κενοδοξίας» λέει ότι ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μεν σέβεται τον Θεόν, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέσει στους ανθρώπους και όχι στον Θεό. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. (Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, Λόγος εικοστός πρώτος περί κενοδοξίας, εκδ. Ιεράς Μονής του Παρακλήτου, σελ. 237-245). 5. Α΄ Ιωάννου 3,17. 6. Ο Μέγας Βασίλειος στο λόγο του περί νηστείας λέει ότι η νηστεία είναι αρχαιότερη και από τον Μωσαϊκό Νόμο. Η νηστεία έχει την ίδια ηλικία με την ανθρωπότητα, νομοθετήθηκε εντός του Παραδείσου. Ο πρώτος που έλαβε την εντολή της νηστείας ήταν ο Αδάμ. Η εντολή ήταν να μην φάνε από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού. (βλ. Γενέσεως 2,17). Ο ίδιος πατήρ αναφέρει ότι εάν η Εύα δεν έτρωγεν από τον καρπόν του ξύλου, δεν θα είχαμε την ανάγκη της νηστείας. Ο λόγος της διώξεως από τον Παράδεισο ήταν επειδή δεν νήστευσαν. Βλέπουμε το παράδειγμα του πτωχού Λαζάρου, ο οποίος εισήλθεν στον Παράδεισο μέσω της νηστείας (βλ. Λουκά 16, 20-31). Μέσα από την Αγία Γραφή εντοπίζουμε αρκετά πρόσωπα τα οποία υλοποίησαν μεγάλους πνευματικούς στόχους μέσω της νηστείας. Όπως, ο Μωϋσής προτού πλησιάσει το όρος Σινά, νήστευσε, προτού λάβει τις δέκα εντολές, νήστευσε. Η μητέρα του Προφήτου Σαμουήλ κυοφόρησε κατόπιν της προσευχής και της νηστείας. Η νηστεία γεννά Προφήτες, αποκρούει τους πειρασμούς και παρακινεί τον κάθε άνθρωπο προς την ευσέβεια και ησυχία. (Βλ. Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας, Λόγος περί νηστείας, Παρασκευή της Τυρινής, Μέγας Συναξαριστής, σελ. 144-164) 7. Ματθαίου 6,16-17. 8. Ησαΐου 58, 4-6.
Και οι σαράντα αυτοί Άγιοι ήταν στρατιώτες στο πιο επίλεκτο τάγμα του στρατού του Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, οι Άγιοι σαράντα συλλαμβάνονται αμέσως από τον έπαρχο Αγρικόλα (στη Σεβάστεια). Στην αρχή τους επαινεί και τους υπόσχεται αμοιβές και αξιώματα, για να αρνηθούν την πίστη τους. Τότε ένας από τους σαράντα, ο Κάνδιδος, απαντά: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ’ ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι’ αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;» Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους επιβληθεί με ήρεμο τρόπο και διέταξε να τους βασανίσουν. Οπότε, μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα, τους ρίχνουν στα κρύα νερά μιας λίμνης. Το μαρτύριο ήταν φρικτό. Τα σώματα άρχισαν να μελανιάζουν. Αλλα αυτοί ενθάρρυναν ο ένας τον άλλο, λέγοντας: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Λίγο ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».
Ευχαριστούμε τον πάτερ Αθανάσιο Αγγελίδη για τις φωτογραφίες και την σπάνια εικόνα των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στο χωριό του στην Ξάνθη καθώς και τις φωτογραφίες με την λίμνη Σεβάστεια την λίμνη του Sivas όπου κατά την παράδοση μαρτύρησαν οι ‘Αγιοι Σαράντα Μάρτυρες.
Ενώ προχωρούσε το μαρτύριο, ένας μόνο λιποψύχησε και βγήκε από τη λίμνη. Τον αντικατέστησε όμως ο φρουρός (Αγλάϊος), που είδε τα στεφάνια πάνω από τα κεφάλια τους. Ομολόγησε το Χριστό, μπήκε στη λίμνη και μαζί με τους 39 παίρνει και αυτός το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού μισοπεθαμένους τους έβγαλαν το πρωί από τη λίμνη και τους συνέτριψαν τα σκέλη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.
Στον Ευεργετινό αναφέρεται ότι ενώ οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως έχοντας παραμείνει όλη τη νύχτα μέσα στην παγωμένη λίμνη και καθώς τους έσερναν στον αιγιαλό για να τους συντρίψουν τα σκέλη, η μητέρα ενός Μάρτυρος παρέμενε εκεί πάσχουσα με αυτούς, βλέποντας το παιδί της που ήταν νεότερο στην ηλικία από όλους, μήπως και λόγω του νεαρού της ηλικίας και της αγάπης προς την ζωή, δειλιάσει και βρεθεί ανάξιο της τιμής και της τάξεως των στρατιωτών του Χριστού. Στεκόταν λοιπόν, εκεί και άπλωνε τα χέρια της προς το παιδί της λέγοντας: «Παιδί μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μην φοβηθείς τις βασάνους. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτε δεν θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν θα απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση, ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις εις Αυτόν και για μένα που σε γέννησα».
Τα λείψανα των Αγίων βρήκε με θεία οπτασία, το έτος 438 μ.Χ., η αυτοκράτειρα Πουλχερία (βλέπε 17 Φεβρουαρίου) κρυμμένα στο ναό του Αγίου Θύρσου, πίσω από τον άμβωνα, στον τάφο της διακόνισσας Ευσέβειας σε δύο αργυρές θήκες, οι οποίες κατά την διαθήκη της Ευσέβειας, είχαν εναποτεθεί στον τάφο της στο μέρος της κεφαλής της. Στην συνέχεια η Πουλχερία οικοδόμησε ναό έξω από τα τείχη των Τρωαδησίων.
Σπουδαία από ιστορικής απόψεως θεωρείται από νεότερους ερευνητές η Διαθήκη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, η οποία αποσκοπεί στο να παρεμποδίσει τον διασκορπισμό των ιερών λειψάνων τους μεταξύ των Χριστιανών, πράγμα συνηθισμένο στην Ανατολή κατά τους χρόνους εκείνους.
Οι γονείς του Μεγάλου Βασιλείου (βλέπε εδώ), που κατείχαν «κόνιν» και τεμάχια των ιερών λειψάνων των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ανήγειραν τον πρώτο ναό στην Ανατολή εις τιμήν των Αγίων, όπου και ετάφησαν, σε κτήμα τους στον Πόντο.
Ναός αφιερωμένος στους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες υπήρχε στην περιοχή Μέση της Κωνσταντινούπολης, που είχε ανεγερθεί από τον αυτοκράτορα Τιβέριο Α’ (579 – 582 μ.Χ.) και συμπληρωθεί από τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582 – 602 μ.Χ.). Το ναό κατεκόσμησε ο Ανδρόνικος ο Κομνηνός (1183 – 1185 μ.Χ.). Στο ναό αυτό λειτουργούνταν κατά την ημέρα της μνήμης των Αγίων Μαρτύρων οι αυτοκράτορες. Άλλοι ναοί υπήρχαν:
α) στο παλάτι, και ο οποίος πανηγύριζε στις 27 Αυγούστου, β) στη νήσο Πλάτη, ἢ Πλατεία, γ) στη μονή της Χώρας, δ) στην Έμμεσα της Συρίας.
Η Σύναξη αυτών ετελείτο στο αγιότατο Μαρτύριό τους πλησίον του Χαλκού Τετραπύλου.
Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες είναι προστάτες της Ι. Μ. Ξηροποτάμου στο Άγιον Όρος, το Καθολικό της οποίας τιμάται στη Μνήμη τους.
Κατά τους Παρισινούς Κώδικες 1575 και 1476 τα ονόματα τους ήταν: Κυρίων, Κάνδιδος (ή Κλαύδιος), Δόμνας, Ευτύχιος (ή Ευτυχής), Σεβηριανός, Κύριλλος, Θεόδουλος, Βιβιανός, Αγγίας, Ησύχιος, Ευνοϊκός, Μελίτων, Ηλιάδης (ή Ηλίας), Αλέξανδρος, Σακεδών (ή Σακερδών), Ουάλης, Πρίσκος, Χουδίων, Ηράκλειος, Εκδίκιος, (ή Ευδίκιος), Ιωάννης, Φιλοκτήμων, Φλάβιος, Ξάνθιος, (ή Ξανθιάς), Ουαλέριος, Νικόλαος, Αθανάσιος, Θεόφιλος, Λυσίμαχος, Γάϊος, Κλαύδιος, Σμάραγδος, Σισίνιος, Λεόντιος, Αέτιος, Ακάκιος, Δομετιανός (ή Δομέτιος), δυο Γοργόνιοι, Ιουλιανός, (ή Ελιανός ή Ηλιανός), και Αγλάϊος ο καπικλάριος. (Ορισμένοι Κώδικες αναφέρουν και επιπλέον των σαράντα ονόματα, όπως αυτά των Αγίων Αειθάλα, άλλου Γοργονίου κ.λ.π.).
Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της απώλειας στη ζωή μας, αν και οι Πνευματικοί μας Πατέρες μας βοηθούν να ξεπερνούμε την απώλεια. Παρόλα αυτά ο κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται διαφορετικά την απώλεια.
Για εμάς αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα η απώλεια του Μακαριστού Μητροπολίτου Σεραφείμ. Παρόλα αυτά δεν θα μπορούσαμε, με αφορμή την συμπλήρωση 40 ημερών στις 06/02/2021 από την κοίμηση του σεπτού και αγαπητού σε όλους μας πνευματικού μας πατρός και ποιμενάρχου Μητροπολίτου κυρού Σεραφείμ, να μην αναρτήσουμε ένα συγκλονιστικό βίντεο που επιμελήθηκε ο Πάτερ Λεωνίδας Μπάρδος, ο οποίος λειτουργεί στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Αργους Ορεστικού και ανήρτησε στην ιστοσελίδα του ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητρόπολης Καστορίας π. Νικόλαος Γιαννουσάς.
Ας έχουμε όλοι την ευχή του….Αιωνία του η μνήμη…θα μας λείψει αλλά είναι σίγουρο οτι θα λείψει πολύ περισσότερο στο αγαπημένο του ποίμνιο της Καστοριάς, την οποία αγάπησε και υπηρέτησε με αυταπάρνηση.
Παρακολουθήστε το συγκλονιστικό & συνάμα συγκινητικό βίντεο.
Ο Θεός ετέχθει και το σκότος αποφεύχθει…με αυτή την φράση…ως προπομπό ευχόμαστε Καλή χρονιά με υγεία σε όλους. Ελπίζουμε με την βοήθεια του Θεού σύντομα να «πάρουμε» πίσω τις ζωές μας και να ξεκινήσουμε με αργούς ρυθμούς να επανερχόμεθα στην κανονικότητα μας. Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα αλλά με καρτερικότητα, υπομονή και μετάνοια όπως λένε οι Πατέρες θα τα καταφέρουμε.
Οι ευχές μας για τα φετινά Χριστούγεννα είναι ιδιαίτερες αφενός, λόγο των καταστάσεων που βιώνουμε παγκοσμίως, αφετέρου λόγο της προσωπικής δυσκολίας που βίωσε και βιώνει ο καθένας μας στην διάρκεια του 2020. Θα μας επιτρέψετε για φέτος να πλατειάσουμε ξεφεύγοντας από τα στερεότυπα των Χριστουγέννων., όπως είχαμε μάθει να τα βιώνουμε τα προηγούμενα χρόνια καθώς αποτελεί πλέον αδήριτη ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε αρχές και αξίες .
Είναι ωφέλιμο να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα όσα βλέπουμε στη καθημερινότητά μας. Τις ευεργεσίες Του. Τη Χάρη Του. Τα θαύματά Του. Και αυτά είναι πολλά, τόσα μα τόσα πολλά.
Ας το κάνουμε αυθόρμητα, σιωπηλά, όσες περισσότερες φορές μπορούμε, ψιθυρίζοντάς Του ένα απλό ευχαριστώ. Όμως, ας μη παραλείπουμε να Τον ευχαριστούμε και για εκείνα που δεν βλέπουμε, δεν θέλουμε να δούμε ή περνάμε απαρατήρητα γιατί τα θεωρούμε ως δεδομένα και μόνιμα εις το διηνεκές. Και αυτά είναι απείρως περισσότερα. Θα λέγαμε, αναρίθμητα. Και δημιουργούν αυτό που εμείς αποκαλούμε ομορφιά στη ζωή.
Ας μη μας κλείνει τα μάτια ο φτηνός εγωισμός μας. Και ας μη μας εμποδίζει η ανεγκέφαλη φιλαυτία μας. Γιατί τα πάντα κινούνται σύμφωνα με τη δική Του βούληση. Γιατί η αρμονία και η τελειότητα του σύμπαντος είναι δικό Του δημιούργημα.
Γιατί ο Θεός είναι το Α και το Ω στη ζωή.Σε Αυτόν όλη η δόξα. Σε Αυτόν όλη η ευγνωμοσύνη μας. Στα πανάγια Χέρια Του όλες οι ελπίδες και τα όνειρά μας.« … Ὑπὲρ τούτων ἁπάντων εὐχαριστοῦμέν σοι καὶ τῷ μονογενεῖ σου Ὑἱῷ καὶ τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ, ὑπὲρ πάντων ὧν ἴσμεν καὶ ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καὶ ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων… »
Συνεχίζουμε απρόσκοπτα την διάθεση των προϊόντων μας στην διάρκεια της πανδημίας του Κορονοϊού μέσω του ηλεκτρονικού μας καταστήματος (e-shop) www.e-amfia.gr.
Ζητούμε την κατανόηση σας εκ των προτέρων για τις όποιες πιθανές καθυστερήσεις στην παράδοση των προϊόντων μας.
Παράλληλα έχουμε σχεδιάσει λύσεις που θα επιτρέψουν σε όλους τους σεβαστούς μας πελάτες να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τις υπηρεσίες και τα προϊόντα μας.
Στο πλαίσιο αυτό σας προσφέρουμε την δυνατότητα να αγοράσετε την δική σας (Δωροκάρτα/e-gift card) και να την προσφέρεται στον Ιερέα ή τον Ιερό Ναό- Μονή που επιθυμείτε.
Εμείς θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε στο μέλλον με ακόμα περισσότερες υπηρεσίες που συμβάλουν στο να κάνουμε την καθημερινότητα όλων μας ασφαλέστερη και ευκολότερη.
Κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου, ανήμερα της Εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου, γιορτάζεται η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων με πρωτοβουλία της Ελληνικής Πολιτείας για να υπομνησθεί και να τιμηθεί η προσφορά των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων προς το Έθνος, τόσο σε περίοδο πολέμων, όσο και στην ειρήνη. Ο εορτασμός καθιερώθηκε μετά τη Μεταπολίτευση το 1975.
Την περίοδο (1967-1974) γιορταζόταν στις 29 Αυγούστου ως Ημέρα της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων με φιέστες στο Παναθηναϊκό Στάδιο για να εξαρθεί η «συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών στο Γράμμο και το Βίτσι το 1949». Πριν από την περίοδο (1967-1974), η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων γιορταζόταν στις 15 Αυγούστου, την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Φέτος μέσω ενός εκπληκτικού βίντεο το ΓΕΕΘΑ με «προεξάρχουσα» την Υπεραγία Θεοτόκο μας τίμησε τους ήρωες του 1821, τους ήρωες των Βαλκανικών πολέμων, τον Μακεδονικό αγώνα, και τους σημερινούς ήρωες των ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται στις επάλξεις καθιστώντας την χώρα μας ασφαλή από κάθε επιβουλή.
Συγχαρητήρια στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία μας που τίμησε αυτή την ξεχωριστή ημέρα καταδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την άρρηκτη σχέση μεταξύ της Ορθοδοξίας και των Ενόπλων μας δυνάμεων.
Όσο για κάποιες αντιδράσεις που ακούστηκαν,,,μοιάζουν παράταιρες μπροστά στο μεγαλείο της ημέρας και της διαχρονικής σχέσης Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Σε κάθε περίπτωση όπως επιτυχώς διαβάσαμε και στην εφημερίδα Εστία Θα μπορούσαν απλά να χαρακτηριστούν ως «Ἀσυμπτωματικοί ἀπάτριδες»
Το περιοδικό Paris-Match, στο τεύχος 3733 από τις 19 έως τις 25 Νοεμβρίου, δημοσίευσε μια έκθεση 9 σελίδων σχετικά με την σκήτη Sainte-Foy, τον Πατέρα Geraime (αδελφός Jean) και τον σεφ Gérald Passédat. Ο τίτλος του άρθρου είναι: «Ένα γκουρμέ και μυστικιστικό χριστουγεννιάτικο γεύμα, Paradise on the Plate.»
Για αυτό, μια ομάδα 8 ατόμων έμεινε για 3 ημέρες στη Σκήτη. Η αρχισυντάκτρια του «Art de vivre», Elisabeth Lazaroo, ο τακτικός φωτογράφος του περιοδικού Jean-Gabriel Barthélémy με τον βοηθό του, ο γαστρονομικός κριτικός Emmanuel Tresmontant, ο στυλίστας Aurélie des Robert, ο σεφ Gérald Passédat του εστιατορίου 3 αστέρων Le Petit Nice (1) στη Μασσαλία, καθώς και ο σεφ julien του &ο ζαχαροπλάστης Guillaume.
Εμείς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Πάτερ Ιερεμία που μας απέστειλε τις φωτογραφίες και το τεύχος του περιοδικού τονίζοντας μας ότι επέλεξε να φωτογραφηθεί με τα ιερατικά ενδύματα που πρόσφατα του είχαμε αποστείλει.
The first monks of Meteora arrived back in the 14th century establishing the Meteora monasteries on top giant cliffs. They chose to do this not because it was easy but because it was hard, almost impossible. And they succeeded in this great achievement to build them through their great faith. The monks separated themselves from this world; fleeing into the deserts, crossing the seas, climbing on steep and high mountains.
They stop at nothing in their everlasting desire to witness the Divine Light; to experience the presence of God in their hearts. The monasteries remain till present day the memorials of a glorious past, a long forgotten empire that defended the Eastern Christian world for over 1000 years. Humble men lived suspended for centuries between the heavens and earth, perched on the edge of sharp cliffs, glorifying God for He made the earth and heavens by His power. Men of faith came and curved the rocks and conquered the mountains, creating temples in the Holy Monasteries of Meteora for the worship of God!
They have left their homes, the riches and pleasures of this world in order to grow old in these nests and caves of this earth, to suffer from cold and hunger, pain and death, perhaps to honor God in this way…
e-amfia.blog 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.