Στην ιστορική διαδρομή της εκκλησίας έχουν εμφανισθεί μορφές πιστών και εναρέτων ανθρώπων, Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών, που έχουν λάβει με διαφόρους τρόπους καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ιστορικού εκκλησιαστικού «γίγνεσθαι»· η αγαθή συμβολή καθενός από αυτούς υπήρξε διαφορετική στην εμπολίτευση της Ορθοδόξου Εκκλησίας: άλλοι διεκρίθησαν ως πνευματικοί πατέρες και εξομολόγοι, άλλοι ως ομολογητές της Πίστεως σε καιρούς διωγμών και αποστασίας, άλλοι ως απολογητές της εκκλησιαστικής αληθείας και θεολογίας, της μόνης σώζουσας, έναντι ποικίλων προπαγανδών και συκοφαντιών, στρατευμένων και μη. Άλλοι, τέλος, «τα μυστικά όπλα» του Αγίου Πνεύματος, μακράν από τα βλέμματα του κόσμου, αναλώθηκαν στην άσκηση και προσευχή υπέρ του σύμπαντος κόσμου, αγωνιζόμενοι εναντίον σκοτεινών δυνάμεων και υπεράνω της ανθρωπίνης φύσεως, ώστε δια των προσευχών τους, καταθέτοντας το περίσσευμα της αγάπης τους ως υστέρημα των υπέρ δύναμιν κόπων τους, άλλαξαν την ιστορία του κόσμου, τις απτές ιστορικές εξελίξεις, με εκ Θεού δύναμη αδιανόητη στους αμυήτους· για αυτούς η εκκλησιαστική συνείδηση και υμνογραφία μαρτυρούν ότι «ταις προσευχαίς αυτών την οικουμένην εστήριξαν».
Η λάμψη της Ορθοδοξίας είναι πολύ φωτεινή, στο διάβα της ανά τους αιώνες είχε αλλά και αντιμετώπισε δυναμικά πολλούς εχθρούς που ήθελαν να την εξαλείψουν, διότι οι προασπιστές της ήσαν εκατομμύρια μυρωμένες ψυχές, που την υπερασπίστηκαν και τη μεταλαμπάδευσαν. Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια οι μάρτυρες της πίστεως και το νέφος των Αγίων έγιναν φωτεινά παραδείγματα. Στη σημερινή εποχή η πίστη μας χαλυβδώνεται με την υποδειγματική βιοτή των ασκητών του Αγίου Όρους, αλλά και με την πατρική αγάπη και το πλούσιο ποιμαντικό και κοινωνικό έργο μεγάλων και άξιων κληρικών.
Ένας σύγχρονος όσιος ασκητής, Αμερικανός προσήλυτος στην Ορθοδοξία αλλά και φλογερός ιεραπόστολος, είπε: «Χωρίς αγάπη για τους Αγίους η ορθοδοξία κάποιου είναι ακρωτηριασμένη και η αίσθηση προσανατολισμού κλειστή- διότι ο καθένας πρέπει να ακολουθεί τα παραδείγματα». Οι σύγχρονες ενάρετες μορφές της Εκκλησίας που αποτελούν αναμφίβολα τους γνήσιους κρίκους της αδιάσπαστης αλυσίδας των αγίων του Θεού στην δική μας εποχή.
Η Εκκλησία δεν ψάχνει να βρει αγίους αλλά παρουσιάζει με σεμνότητα τα πρόσωπα που αγωνίσθηκαν να ενωθούν με τον Χριστό. Αυτό τους καθιστά φωτεινά παραδείγματά μας. Εάν δεν τους γνωρίσουμε και δεν τους μιμηθούμε σίγουρα θα χάσουμε την ορθή πορεία.
Σε αυτό το άρθρο επιχειρεί η ταπεινότητα μας να παρουσιάσει κάποιες από τις «Μορφές» της Ορθοδοξίας γνωρίζοντας ότι υπάρχουν πολλοι περισσότεροι για τους οποίους θα επανέλθουμε με νεότερη ανάρτηση μας.
Η ονομασία Μετέωρα είναι νεότερη και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς. Το όνομά τους το οφείλουν στον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, κτήτορα της μονής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Μεγάλο Μετέωρο), ο οποίος ονόμασε έτσι τον «πλατύ λίθο›, στον οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1344. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, οι πρώτοι αναχωρητές εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 12 αι. Στα μέσα του 14ου αι. ο μοναχός Νείλος συγκέντρωσε τους μοναχούς που ζούσαν απομονωμένοι σε σπηλιές των βράχων, γύρω από την σκήτη της Δούπιανης οργανώνοντας έτσι τον μοναχισμό στα Μετέωρα.
Τα Μετέωρα αποτελούν, μετά το Άγιο ΄Ορος, το μεγαλύτερο και με συνεχή παρουσία από την εποχή της εγκατάστασης των πρώτων ασκητών μέχρι σήμερα μοναστικό σύνολο στον ελλαδικό χώρο.
Από τις ιστορικές μαρτυρίες συμπεραίνουμε ότι οι μονές των Μετεώρων ήταν στο σύνολό τους τριάντα. Από τις τριάντα αυτές μονές οι έξι λειτουργούν έως σήμερα και δέχονται πλήθος προσκυνητών. Υπάρχουν όμως και πολλά μικρότερα μοναστήρια εγκαταλελειμμένα. Τα περισσότερα από αυτά είχαν ιδρυθεί στον 14ο αιώνα.
Παράδοση δεν είναι η διατήρηση της στάχτης, αλλά η μεταφορά της φλόγας…
Γιατί είναι ανάγκη να μελετήσουμε την Τουρκοκρατία και το 1821;
Τι μπορεί να σημαίνει για τους νέους μας σήμερα η Ελληνική Επανάσταση; Το 1821 μας ενδιαφέρει για να διδαχθούμε από τον αντιστασιακό χαρακτήρα του
Έλληνα και από τις δυνάμεις που τον κράτησαν όρθιο υπό συνθήκες δουλείας: Την Ορθόδοξη Πίστη και την πεποίθηση της συνέχειας του Ελληνικού Έθνους – Τα μηνύματα του 1821 αφορούν και την αντιμετώπιση των συγχρόνων εθνικών θεμάτων. Να μην βασιζόμαστε στους ξένους, αλλά να βασιζόμαστε κυρίως στις δικές μας δυνάμεις. Αν δεν αποδείξεις ότι έχεις θέληση για νίκη, κανείς ξένος δεν σε υπολογίζει. – Για να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, όπως είναι η διχόνοια.
Για να θυμόμαστε και να τιμούμε αυτούς που έδωσαν μάχες ειρηνικές και πολεμικές, για να διαφυλάξουν την εθνική ταυτότητα, για να διαδώσουν την ελληνορθόδοξη παιδεία, για να φέρουν την ελευθερία.
Για να μην απελπιζόμαστε στα δύσκολα. Να αντλούμε ελπίδα και αισιοδοξία από τα ιδανικά και από τη μαχητικότητα των προγόνων μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Σας προτείνουμε το παραπάνω βιβλίο καθώς πιστευούμε ότι μέσα στην ομιχλη της εποχής μας και τις φαντασμαγορικές εκδηλώσεις αποτελεί μια όαση ωριμότητας από το παρελθόν που μας βοηθάει να κατανοήσουμε ψύχραιμα το παρόν και να προτετοιμάστούμε για το μέλλον.
«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε … [1]»
Βρισκόμαστε στην τελευταία Κυριακή πριν την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Οι σημερινοί ύμνοι, το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας προετοιμάζουν να υποδεχθούμε το στάδιο της νηστείας με αγάπη, συναλληλία, χωρίς κατάκριση, έχθρα και μίσος. Γι΄ αυτό καλούμαστε και το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, να ασπαστούμε και ζητήσουμε συγχώρεση από τους αδελφούς μας.
Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ενθύμηση του γεγονότος της εκδιώξεως των πρωτοπλάστων Αδάμ και Εύας, από τον παράδεισο της τρυφής. Βρίσκονταν στον Παράδεισο, απολάμβαναν όλα εκείνα τα αγαθά α ουκ εστίν αριθμός, έπειτα όμως εξέπεσαν και εξορίσθηκαν, λόγω της παρακοής που έκαναν «Οίμοι, τι πέπονθα ο τάλας εγώ! μίαν εντολήν παρέβην την του Δεσπότου, και των αγαθών παντοίων εστέρημαι [2]». Εάν μετανοούσαν όταν βρίσκονταν ακόμα εντός του Παραδείσου, αυτό τον Παράδεισο θα απολάμβαναν. Εξεβλήθηκαν για την αμετανοησία τους, γι΄ αυτό και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής τους ζούσαν μέσα στις θλίψεις, μετανοημένοι και οδυρόμενοι [3].
Καλούμαστε να αρχίσουμε ένα πνευματικό αγώνα, όσοι φυσικά επιθυμούν. Όπως στα αθλητικά στάδια δεν λαμβάνουν μέρος όλοι οι άνθρωποι, παρά μόνο οι αθλητές, έτσι και στο πνευματικό στάδιο λαμβάνουν μέρος μόνο αυτοί που επιθυμούν να γίνουν στρατιώτες και αθλητές του Χριστού. Μας καλεί η Εκκλησία να εγκρατευόμαστε, να νηστεύουμε, να συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας. Καλούμαστε να νηστέψουμε από κάθε αμαρτωλή κλίση, από κάθε αμαρτωλή πράξη, να φυλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε τι πονηρό, από οτιδήποτε μας αποχωρίζει από το Θεό Πατέρα. Έτσι θα επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να χρίσει την καρδία μας με το άγιο μύρο, να ιατρεύσει τις πληγές μας και να την στρέψει προς έργα αγαθά και πνευματικά, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο επίσκοπο Αχρίδος. Καλούμαστε να περιορίσουμε τα μάτια μας, ώστε να μην περιεργάζονται τα περίεργα του κόσμου τούτου, να περιορίσουμε τα αυτιά μας, ώστε να μην ακούν αυτά που συντελούν στην ψυχική μας σωτηρία, να περιορίσουμε την μύτη μας, ώστε η ψυχή μας να μην οσφραίνεται το άρωμα του κόσμου τούτου που σύντομα μεταβάλλεται σε δυσοσμία. Να χαλιναγωγήσουμε το σώμα μας από κάθε πονηρή πράξη που μας αποστασιοποιεί από το Θεό και να το κάνουμε πραγματικό ναό του ζώντος Θεού. Αυτή τη νηστεία μας συστήνει ο Κύριος, τη νηστεία που οδηγεί στη σωτηρία μας. Μια νηστεία απαλλαγμένη από την υποκρισία και την κενοδοξία [4].
Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριος μας λέει πως δεν γίνετε να ζητούμε από τους άλλους να συγχωρέσουν τα σφάλματά μας, ενώ εμείς να φαινόμαστε σκληρόκαρδοι ενώπιον τους άλλους όταν πράξουν κάποιο σφάλμα προς εμάς. Όταν δεν αγαπάμε, όταν δεν συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας, είναι σαν να μην αγαπάμε τον ίδιο τον εαυτό μας, αποκλείουμε τον εαυτό μας από την αγάπη και συγχώρεση του Θεού [5]. Πρέπει να έχουμε αμνησίκακη καρδιά, καρδιά που να χωράει όλους τους ανθρώπους, όπως όλους μας χωράει η αγκαλιά του Θεού. Ακόμη, γίνετε αναφορά για τη νηστεία [6]. Συγκεκριμένα, ο Κύριος μας προτρέπει να μην γινόμαστε σκυθρωποί όταν νηστεύουμε [7]. Ο προφήτης Ησαΐας μας προτρέπει όταν νηστεύουμε να μην βρισκόμαστε σε διαμάχη και αντιδικία με τους άλλους ανθρώπους [8].
Aς παρακαλέσουμε τον Τρισάγιο Θεό να μας δώσει τη χάρη Του να αγωνισθούμε πνευματικά και να αποκτήσουμε την άνωθεν ειρήνη και σοφία, ώστε να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις επιθέσεις των διαφόρων νοητών και αισθητών εχθρών μας.
Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Καλό στάδιο και καλή δύναμη.
1. Στιχηρό Ιδιόμελο των Αίνων στον όρθρο της Κυριακής της Τυρινής: «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της Νηστείας αγώνα· οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται, και αναλαβόντες την πανοπλίαν του Σταυρού, τω εχθρώ αντιμαχησώμεθα, ως τείχος άρρηκτον κατέχοντες την Πίστιν, και ως θώρακα την προσευχήν, και περικεφαλαίαν την ελεημοσύνην, αντί μαχαίρας την νηστείαν, ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν. Ο ποιων ταύτα, τον αληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά του Παμβασιλέως Χριστού, εν τη ημέρα της Κρίσεως». 2. Δοξαστικό Αποστίχων του Εσπερινού της Κυριακής της Τυρινής: «Εξεβλήθη Αδάμ του Παραδείσου, διά της βρώσεως· διό και καθεζόμενος απέναντι τούτου, ωδύρετο, ολολύζων, ελεεινή τη φωνή, και έλεγεν· Οίμοι, τι πέπονθα ο τάλας εγώ! μίαν εντολήν παρέβην την του Δεσπότου, και των αγαθών παντοίων εστέρημαι. Παράδεισε αγιώτατε, ο δι’ εμέ πεφυτευμένος, και διά την Εύαν κεκλεισμένος, ικέτευε τω σε ποιήσαντι, καμέ πλάσαντι, όπως των σων ανθέων πλησθήσωμαι. Διό και προς αυτόν ο Σωτήρ· Το εμόν πλάσμα ου θέλω απολέσθαι, αλλά βούλομαι τούτο σώζεσθαι, και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, ότι τον ερχόμενον προς με, ου μη εκβάλλω έξω». 3. Αγίου Συμεών του Θεολόγου, Λόγος περί μετανοίας και περί εξορίας του Αδάμ και ότι εάν μετανοούσε δεν θα εξωρίζετο από τον Παράδεισο, Πατερικό Κυριακοδρόμιο, σελ. 485. 4. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον 21ο λόγο του «Περί κενοδοξίας» λέει ότι ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μεν σέβεται τον Θεόν, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέσει στους ανθρώπους και όχι στον Θεό. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. (Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, Λόγος εικοστός πρώτος περί κενοδοξίας, εκδ. Ιεράς Μονής του Παρακλήτου, σελ. 237-245). 5. Α΄ Ιωάννου 3,17. 6. Ο Μέγας Βασίλειος στο λόγο του περί νηστείας λέει ότι η νηστεία είναι αρχαιότερη και από τον Μωσαϊκό Νόμο. Η νηστεία έχει την ίδια ηλικία με την ανθρωπότητα, νομοθετήθηκε εντός του Παραδείσου. Ο πρώτος που έλαβε την εντολή της νηστείας ήταν ο Αδάμ. Η εντολή ήταν να μην φάνε από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού. (βλ. Γενέσεως 2,17). Ο ίδιος πατήρ αναφέρει ότι εάν η Εύα δεν έτρωγεν από τον καρπόν του ξύλου, δεν θα είχαμε την ανάγκη της νηστείας. Ο λόγος της διώξεως από τον Παράδεισο ήταν επειδή δεν νήστευσαν. Βλέπουμε το παράδειγμα του πτωχού Λαζάρου, ο οποίος εισήλθεν στον Παράδεισο μέσω της νηστείας (βλ. Λουκά 16, 20-31). Μέσα από την Αγία Γραφή εντοπίζουμε αρκετά πρόσωπα τα οποία υλοποίησαν μεγάλους πνευματικούς στόχους μέσω της νηστείας. Όπως, ο Μωϋσής προτού πλησιάσει το όρος Σινά, νήστευσε, προτού λάβει τις δέκα εντολές, νήστευσε. Η μητέρα του Προφήτου Σαμουήλ κυοφόρησε κατόπιν της προσευχής και της νηστείας. Η νηστεία γεννά Προφήτες, αποκρούει τους πειρασμούς και παρακινεί τον κάθε άνθρωπο προς την ευσέβεια και ησυχία. (Βλ. Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας, Λόγος περί νηστείας, Παρασκευή της Τυρινής, Μέγας Συναξαριστής, σελ. 144-164) 7. Ματθαίου 6,16-17. 8. Ησαΐου 58, 4-6.
Και οι σαράντα αυτοί Άγιοι ήταν στρατιώτες στο πιο επίλεκτο τάγμα του στρατού του Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, οι Άγιοι σαράντα συλλαμβάνονται αμέσως από τον έπαρχο Αγρικόλα (στη Σεβάστεια). Στην αρχή τους επαινεί και τους υπόσχεται αμοιβές και αξιώματα, για να αρνηθούν την πίστη τους. Τότε ένας από τους σαράντα, ο Κάνδιδος, απαντά: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ’ ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι’ αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;» Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους επιβληθεί με ήρεμο τρόπο και διέταξε να τους βασανίσουν. Οπότε, μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα, τους ρίχνουν στα κρύα νερά μιας λίμνης. Το μαρτύριο ήταν φρικτό. Τα σώματα άρχισαν να μελανιάζουν. Αλλα αυτοί ενθάρρυναν ο ένας τον άλλο, λέγοντας: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Λίγο ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».
Ευχαριστούμε τον πάτερ Αθανάσιο Αγγελίδη για τις φωτογραφίες και την σπάνια εικόνα των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στο χωριό του στην Ξάνθη καθώς και τις φωτογραφίες με την λίμνη Σεβάστεια την λίμνη του Sivas όπου κατά την παράδοση μαρτύρησαν οι ‘Αγιοι Σαράντα Μάρτυρες.
Ενώ προχωρούσε το μαρτύριο, ένας μόνο λιποψύχησε και βγήκε από τη λίμνη. Τον αντικατέστησε όμως ο φρουρός (Αγλάϊος), που είδε τα στεφάνια πάνω από τα κεφάλια τους. Ομολόγησε το Χριστό, μπήκε στη λίμνη και μαζί με τους 39 παίρνει και αυτός το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού μισοπεθαμένους τους έβγαλαν το πρωί από τη λίμνη και τους συνέτριψαν τα σκέλη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.
Στον Ευεργετινό αναφέρεται ότι ενώ οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες βρίσκονταν στο στάδιο της αθλήσεως έχοντας παραμείνει όλη τη νύχτα μέσα στην παγωμένη λίμνη και καθώς τους έσερναν στον αιγιαλό για να τους συντρίψουν τα σκέλη, η μητέρα ενός Μάρτυρος παρέμενε εκεί πάσχουσα με αυτούς, βλέποντας το παιδί της που ήταν νεότερο στην ηλικία από όλους, μήπως και λόγω του νεαρού της ηλικίας και της αγάπης προς την ζωή, δειλιάσει και βρεθεί ανάξιο της τιμής και της τάξεως των στρατιωτών του Χριστού. Στεκόταν λοιπόν, εκεί και άπλωνε τα χέρια της προς το παιδί της λέγοντας: «Παιδί μου γλυκύτατο, υπόμεινε για λίγο και θα καταστείς τέκνο του Ουράνιου Πατέρα. Μην φοβηθείς τις βασάνους. Ιδού, παρίσταται ως βοηθός σου ο Χριστός. Τίποτε δεν θα είναι από εδώ και πέρα πικρό, τίποτα το επίπονο δεν θα απαντήσεις. Όλα εκείνα παρήλθαν, διότι όλα αυτά τα νίκησες με τη γενναιότητά σου. Χαρά μετά από αυτά, άνεση, ευφροσύνη. Όλα αυτά θα τα γεύεσαι, διότι θα είσαι κοντά στον Χριστό και θα πρεσβεύεις εις Αυτόν και για μένα που σε γέννησα».
Τα λείψανα των Αγίων βρήκε με θεία οπτασία, το έτος 438 μ.Χ., η αυτοκράτειρα Πουλχερία (βλέπε 17 Φεβρουαρίου) κρυμμένα στο ναό του Αγίου Θύρσου, πίσω από τον άμβωνα, στον τάφο της διακόνισσας Ευσέβειας σε δύο αργυρές θήκες, οι οποίες κατά την διαθήκη της Ευσέβειας, είχαν εναποτεθεί στον τάφο της στο μέρος της κεφαλής της. Στην συνέχεια η Πουλχερία οικοδόμησε ναό έξω από τα τείχη των Τρωαδησίων.
Σπουδαία από ιστορικής απόψεως θεωρείται από νεότερους ερευνητές η Διαθήκη των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, η οποία αποσκοπεί στο να παρεμποδίσει τον διασκορπισμό των ιερών λειψάνων τους μεταξύ των Χριστιανών, πράγμα συνηθισμένο στην Ανατολή κατά τους χρόνους εκείνους.
Οι γονείς του Μεγάλου Βασιλείου (βλέπε εδώ), που κατείχαν «κόνιν» και τεμάχια των ιερών λειψάνων των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ανήγειραν τον πρώτο ναό στην Ανατολή εις τιμήν των Αγίων, όπου και ετάφησαν, σε κτήμα τους στον Πόντο.
Ναός αφιερωμένος στους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες υπήρχε στην περιοχή Μέση της Κωνσταντινούπολης, που είχε ανεγερθεί από τον αυτοκράτορα Τιβέριο Α’ (579 – 582 μ.Χ.) και συμπληρωθεί από τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582 – 602 μ.Χ.). Το ναό κατεκόσμησε ο Ανδρόνικος ο Κομνηνός (1183 – 1185 μ.Χ.). Στο ναό αυτό λειτουργούνταν κατά την ημέρα της μνήμης των Αγίων Μαρτύρων οι αυτοκράτορες. Άλλοι ναοί υπήρχαν:
α) στο παλάτι, και ο οποίος πανηγύριζε στις 27 Αυγούστου, β) στη νήσο Πλάτη, ἢ Πλατεία, γ) στη μονή της Χώρας, δ) στην Έμμεσα της Συρίας.
Η Σύναξη αυτών ετελείτο στο αγιότατο Μαρτύριό τους πλησίον του Χαλκού Τετραπύλου.
Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες είναι προστάτες της Ι. Μ. Ξηροποτάμου στο Άγιον Όρος, το Καθολικό της οποίας τιμάται στη Μνήμη τους.
Κατά τους Παρισινούς Κώδικες 1575 και 1476 τα ονόματα τους ήταν: Κυρίων, Κάνδιδος (ή Κλαύδιος), Δόμνας, Ευτύχιος (ή Ευτυχής), Σεβηριανός, Κύριλλος, Θεόδουλος, Βιβιανός, Αγγίας, Ησύχιος, Ευνοϊκός, Μελίτων, Ηλιάδης (ή Ηλίας), Αλέξανδρος, Σακεδών (ή Σακερδών), Ουάλης, Πρίσκος, Χουδίων, Ηράκλειος, Εκδίκιος, (ή Ευδίκιος), Ιωάννης, Φιλοκτήμων, Φλάβιος, Ξάνθιος, (ή Ξανθιάς), Ουαλέριος, Νικόλαος, Αθανάσιος, Θεόφιλος, Λυσίμαχος, Γάϊος, Κλαύδιος, Σμάραγδος, Σισίνιος, Λεόντιος, Αέτιος, Ακάκιος, Δομετιανός (ή Δομέτιος), δυο Γοργόνιοι, Ιουλιανός, (ή Ελιανός ή Ηλιανός), και Αγλάϊος ο καπικλάριος. (Ορισμένοι Κώδικες αναφέρουν και επιπλέον των σαράντα ονόματα, όπως αυτά των Αγίων Αειθάλα, άλλου Γοργονίου κ.λ.π.).
Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της απώλειας στη ζωή μας, αν και οι Πνευματικοί μας Πατέρες μας βοηθούν να ξεπερνούμε την απώλεια. Παρόλα αυτά ο κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται διαφορετικά την απώλεια.
Για εμάς αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα η απώλεια του Μακαριστού Μητροπολίτου Σεραφείμ. Παρόλα αυτά δεν θα μπορούσαμε, με αφορμή την συμπλήρωση 40 ημερών στις 06/02/2021 από την κοίμηση του σεπτού και αγαπητού σε όλους μας πνευματικού μας πατρός και ποιμενάρχου Μητροπολίτου κυρού Σεραφείμ, να μην αναρτήσουμε ένα συγκλονιστικό βίντεο που επιμελήθηκε ο Πάτερ Λεωνίδας Μπάρδος, ο οποίος λειτουργεί στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Αργους Ορεστικού και ανήρτησε στην ιστοσελίδα του ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητρόπολης Καστορίας π. Νικόλαος Γιαννουσάς.
Ας έχουμε όλοι την ευχή του….Αιωνία του η μνήμη…θα μας λείψει αλλά είναι σίγουρο οτι θα λείψει πολύ περισσότερο στο αγαπημένο του ποίμνιο της Καστοριάς, την οποία αγάπησε και υπηρέτησε με αυταπάρνηση.
Παρακολουθήστε το συγκλονιστικό & συνάμα συγκινητικό βίντεο.
Το περιοδικό Paris-Match, στο τεύχος 3733 από τις 19 έως τις 25 Νοεμβρίου, δημοσίευσε μια έκθεση 9 σελίδων σχετικά με την σκήτη Sainte-Foy, τον Πατέρα Geraime (αδελφός Jean) και τον σεφ Gérald Passédat. Ο τίτλος του άρθρου είναι: «Ένα γκουρμέ και μυστικιστικό χριστουγεννιάτικο γεύμα, Paradise on the Plate.»
Για αυτό, μια ομάδα 8 ατόμων έμεινε για 3 ημέρες στη Σκήτη. Η αρχισυντάκτρια του «Art de vivre», Elisabeth Lazaroo, ο τακτικός φωτογράφος του περιοδικού Jean-Gabriel Barthélémy με τον βοηθό του, ο γαστρονομικός κριτικός Emmanuel Tresmontant, ο στυλίστας Aurélie des Robert, ο σεφ Gérald Passédat του εστιατορίου 3 αστέρων Le Petit Nice (1) στη Μασσαλία, καθώς και ο σεφ julien του &ο ζαχαροπλάστης Guillaume.
Εμείς θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Πάτερ Ιερεμία που μας απέστειλε τις φωτογραφίες και το τεύχος του περιοδικού τονίζοντας μας ότι επέλεξε να φωτογραφηθεί με τα ιερατικά ενδύματα που πρόσφατα του είχαμε αποστείλει.
The first monks of Meteora arrived back in the 14th century establishing the Meteora monasteries on top giant cliffs. They chose to do this not because it was easy but because it was hard, almost impossible. And they succeeded in this great achievement to build them through their great faith. The monks separated themselves from this world; fleeing into the deserts, crossing the seas, climbing on steep and high mountains.
They stop at nothing in their everlasting desire to witness the Divine Light; to experience the presence of God in their hearts. The monasteries remain till present day the memorials of a glorious past, a long forgotten empire that defended the Eastern Christian world for over 1000 years. Humble men lived suspended for centuries between the heavens and earth, perched on the edge of sharp cliffs, glorifying God for He made the earth and heavens by His power. Men of faith came and curved the rocks and conquered the mountains, creating temples in the Holy Monasteries of Meteora for the worship of God!
They have left their homes, the riches and pleasures of this world in order to grow old in these nests and caves of this earth, to suffer from cold and hunger, pain and death, perhaps to honor God in this way…
Μια είδηση που δεν φωτίστηκε αρκετά τις προηγούμενες ημέρες γεγονός που είναι σύνηθες όσον αφορά τα θέματα που αφορούν την πίστη των Ελλήνων. Αντίθετα οτιδήποτε αρνητικό μπορεί να εντοπισθεί στα θέματα πίστης και ευσέβειας λαού και κλήρου τυγχάνει να φωτίζεται υπερβολικά και να αποκτά δυσανάλογη δημοσιότητα σε σχέση με το ρεαλιστικό βάρος της είδησης. Σημεία των καιρών αλλά και σημασιολογικά σημαντική παρατήρηση που δεν πρέπει να προσπεράσουμε εύκολα αλλά αντίθετα μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσει όσον αφορά το μέγεθος και το φίλτρο επιλογής των ειδήσεων που αναπαράγονται σε καθημερινή βάση.
Πρωταθλητές Ευρώπης στην ευσέβεια αναδεικνύονται οι Ελληνες. Συγκεκριμένα, καταλαμβάνουμε την πρώτη θέση σε ό,τι αφορά την πεποίθηση ότι η πίστη στον Θεό ταυτίζεται με την ηθική και πρώτοι στον δυτικό κόσμο, πάνω ακόμα και από τις θεοσεβούμενες ΗΠΑ, σε ό,τι αφορά τη σημασία που έχει η θρησκεία στη ζωή μας.
Ταυτόχρονα, τη δεύτερη θέση στον δυτικό κόσμο ανάμεσα στις ανεπτυγμένες οικονομίες καταλαμβάνει η Ελλάδα σε ό,τι αφορά τη σημασία που έχουν ο Θεός και η προσευχή στη ζωή των πολιτών. Οι παραπάνω «πρωτιές» αποτυπώθηκαν σε παγκόσμια έρευνα που διενήργησε το αμερικανικό Pew Research Center σε 34 χώρες από τις 13 Μαΐου ώς τις 2 Οκτωβρίου 2019 με τη συμμετοχή 38.426 πολιτών. Η επεξεργασία των στοιχείων και οι ειδικές συνθήκες που επέβαλε η πανδημία καθυστέρησαν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, η οποία έγινε τελικά την περασμένη Δευτέρα.
Στο ερώτημα για την αξία της προσευχής το 73% των Ελλήνων απάντησε ότι η προσευχή έχει σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Όταν ρωτήθηκαν για τον Θεό το ποσοστό όσων απάντησαν ότι έχει σημαντική θέση στη ζωή τους ανήλθε στο 82%. Τα ποσοστά αυτά κατατάσσουν την Ελλάδα στη δεύτερη θέση στον κόσμο ανάμεσα στις ανεπτυγμένες οικονομίες, με πρώτη την Τουρκία.
Αξιοσημείωτο είναι και το ακόλουθο εύρημα: Σε ό,τι αφορά την πολιτική τοποθέτηση των Ελλήνων το 68% των δεξιών συνδέει την πίστη με την ηθική, αλλά μόνον το 36% των αριστερών. Η διαφορά αυτή (32%) μεταξύ δεξιών και αριστερών, όπως σημειώνει η Καθημερινή, είναι η τρίτη μεγαλύτερη στο κόσμο μετά τις ΗΠΑ και την Πολωνία.
Η ευημερία αποσυνδέει την πίστη από την ηθική.
Στην Ελλάδα το 49% όσων έχουν υψηλό εισόδημα συνδέει την πίστη με την ηθική. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται στο 59% στα χαμηλότερα εισοδήματα.
Οι μεγαλύτερες διχοτομήσεις εμφανίζονται στην ηλικία, στην εκπαίδευση και στην πολιτική τοποθέτηση. Στην Ελλάδα μόνον ο ένας στους τρεις νέους 18-29 ετών (31%) συνδέει πίστη και ηθική. Το ποσοστό διπλασιάζεται στους άνω των 50 (65%). Η απόσταση που χωρίζει τις δύο ηλικιακές κατηγορίες (34%) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά τη Νότια Κορέα.
Σε ό,τι αφορά το μορφωτικό επίπεδο, ο ένας στους τρεις Ελληνες που είναι απόφοιτος ανώτατης εκπαίδευσης (32%) συνδέει την πίστη με την ηθική. Το ποσοστό διπλασιάζεται μεταξύ των αποφοίτων δημοτικού (59%). Εδώ είμαστε τρίτοι στον κόσμο (διαφορά 27% ανάμεσα στις δύο μορφωτικές κατηγορίες). Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Αργεντινή και στη δεύτερη το Μεξικό.
Σε ό,τι αφορά την πολιτική τοποθέτηση, το 68% των δεξιών συνδέει την πίστη με την ηθική, αλλά μόνο το 36% των αριστερών. Η διαφορά αυτή (32%) μεταξύ δεξιών – αριστερών είναι η τρίτη μεγαλύτερη ύστερα από αυτή που καταγράφεται στις ΗΠΑ και στην Πολωνία. Η απόσταση στις πεποιθήσεις σχετικά με την ταύτιση πίστης και ηθικής ανάμεσα στους αριστερούς κάτω των 30 με πανεπιστημιακή εκπαίδευση και τους δεξιούς άνω των 50 με στοιχειώδη εκπαίδευση είναι στην Ελλάδα μια από τις τρεις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Σύμφωνα με τον Πολιτικό επιστήμονα Κωνσταντίνο Χολέβα κάποια από τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν έχουν ως εξής:
Ο Έλληνας παραμένει πιστός στις παραδοσιακές αξίες παρά την προπαγάνδα των ψευδοπροοδευτικών. Χύθηκε πολύ μελάνι για να πεισθούμε ότι ο Θεός δεν υπάρχει (!) ή ότι η Εκκλησία είναι οπισθοδρομικός θεσμός, αλλά λίγοι επηρεάσθηκαν. Στη μεγάλη μας πλειοψηφία πιστεύουμε στον Θεό και στη δύναμη της προσευχής.
Εν όψει του εορτασμού των 200 ετών από το ένδοξο 1821 καλόν είναι να θυμηθούμε ότι ήταν μία Επανάσταση με χαρακτήρα εθνικό και θρησκευτικό. Όλα τα Συντάγματα των Εθνικών Συνελεύσεων του Αγώνος αρχίζουν με την επίκληση της Αγίας Τριάδος. Αυτό συνεχίζεται και στο σημερινό Σύνταγμα. Δεν είναι ξεπερασμένες αξίες όλα αυτά ούτε βρίσκονται εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. Οι απαντήσεις στην έρευνα καταδεικνύουν ότι δεν θέλουμε να αποκοπούμε από τα ελληνορθόδοξα ιδανικά των πρωτεργατών της Ελληνικής Επαναστάσεως. Άλλωστε την επίκληση του Θεού μέσα σε Συνταγματικό κείμενο την βρίσκουμε σήμερα και στα Συντάγματα της Ιρλανδίας και της Ελβετίας.
Στο ερώτημα αν είναι απαραίτητο να πιστεύεις στον Θεό για να είσαι ηθικός και να έχεις καλές αξίες, θετικά απαντά το 84% στη Βραζιλία, το 79% στην Ινδία και το 84% στη Νότιο Αφρική. Πρόκειται για τρεις από τις ραγδαία αναπτυσσόμενες οικονομίες της ομάδας BRICS (Brasil, Russia, India, China, SouthAfrica). Καταρρίπτεται, λοιπόν, το επιχείρημα ορισμένων ότι οι θρησκεύουσες κοινωνίες είναι οι οικονομικά υπανάπτυκτες.
Η έρευνα δείχνει τη σημασία της εκπαίδευσης για την οικοδόμηση των αξιών της νεολαίας και της κοινωνίας. Διαβάζουμε ότι στα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ρωσίας το 40% των πολιτών δήλωναν ότι πίστευαν στον Θεό, ενώ μετά από 30 χρόνια, στη σημερινή μετακομμουνιστική Ρωσία, το ποσοστό ανέρχεται στο 56%. Προφανώς έπαιξε ρόλο και η κατάργηση της αθεϊστικής και αντιεκκλησιαστικής προπαγάνδας στα σχολεία. Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατέβαλε εργώδη προσπάθεια για να αλλοιώσει το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών και να συρρικνώσει τις αναφορές στην Ορθοδοξία. Ευτυχώς το Συμβούλιο της Επικρατείας με 4 αποφάσεις του ακύρωσε το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών για τα Θρησκευτικά Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου, το οποίο άρχισε να διδάσκεται τον Σεπτέμβριο του 2016.
Αξίζει να θυμηθούμε τη διαπίστωση του Φράνσις Φουκουγιάμα στο πρόσφατο βιβλίο του «Ταυτότητα», ότι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι νομοτέλεια και ότι κάθε λαός αισθάνεται την ανάγκη να διατηρήσει την εθνική και θρησκευτική ταυτότητά του. Στην Ελλάδα μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε την Ορθοδοξία ως πνευματικότητα και ως παράγοντα κοινωνικής συνοχής και πολιτιστικής ιδιοπροσωπίας σεβόμενοι ταυτοχρόνως τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα συνταγματικά κείμενα των Τοπικών και Εθνικών Συνελεύσεων της Ελληνικής Επαναστάσεως αναφέρονται στην Ορθοδοξία ως επικρατούσα θρησκεία, αλλά στο ίδιο κείμενο κατοχυρώνουν το δικαίωμα κάθε άλλης γνωστής θρησκείας να τελεί ακωλύτως (χωρίς εμπόδια) τις δικές της τελετές. Ο σεβασμός στη θρησκευτική ελευθερία είναι άρρηκτα δεμένος με την ταυτότητά μας
Η ιστορικότητα και το βαρύ πένθος για την Ορθοδοξίας μας της σημερινής ημέρας αποτελεί ορόσημο για τους ανιστόρητους γείτονες μας οι οποίοι προσβάλουν με την στάση τους τον Παγκόσμιο Πολιτισμό και το σεβασμό στα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα μετατρέποντας τον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.
Οι Τούρκοι συνεχίζουν τις προετοιμασίες για την πρώτη προσευχή στην Αγία Σοφία μετά τη μετατροπή της σε τζαμί και στην προσπάθεια τους να καλύψουν τις αγιογραφίες και τα ψηφιδωτά σκεπάζουν και την Ένθρονη Θεοτόκο που έχει στην αγκαλιά της το Θείο Βρέφος, στην κόγχη της αψίδας.
Ως «ημέρα θλίψης» έχει χαρακτηρίσει τη σημερινή (24/07) ημέρα η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, καθώς θα τελεστεί μουσουλμανική προσευχή στην Αγία Σοφία, αφού το μνημείο μετετράπη εκ νέου σε τζαμί μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Τουρκίας που γνωστοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου.
Εικόνα.1 Οι Τούρκοι σκεπάζουν την Ένθρονη Θεοτόκο που έχει στην αγκαλιά της το Θείο Βρέφος
Ο Ακάθιστος Ύμνος στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας θεσσαλονίκης.
e-amfia.blog 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.