Τα εκκλησιαστικά υφάσματα και η συντήρηση τους.

Τα εκκλησιαστικά υφάσματα χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:
Α) Τα Ιερατικά Άμφια: Πρόκειται για τα ενδύματα που φορούν οι κληρικοί κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας και υποδηλώνουν το βαθμό του κάθε κληρικού.

Β)Τα λειτουργικά καλύμματα
Αυτά χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας καλύπτοντας ιερά σκεύη.

Γ)Τα διακοσμητικά πέπλα
Πρόκειται για τα πέπλα που καλύπτουν τα εικονοστάσια και τις γνωστές «πύλες» που χρησιμοποιούνται για να κλείνουν την πόρτα του ιερού.

Τα ιερατικά άμφια αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του 2 μ.Χ. αι. για να διαφοροποιήσουν τους κληρικούς από τους πιστούς. Τα ενδύματα των κληρικών ήταν συντηρητικά σε σχέση με τα κοσμικά ενδύματα και βασικός στόχος ήταν να κρύψουν το ανθρώπινο σώμα.  Αυτό γινόταν εφικτό με τον όγκο και τη χαλαρή εφαρμογή των ενδυμάτων αυτών καθώς και από τη χρήση πολλών διαφορετικών ενδυμάτων φορεμένων διαδοχικά. Έτσι γινόταν αντιληπτή η βαρύτητα και η δύναμη των κληρικών.

Κατά τη πρωτοβυζαντινή περίοδο και παρά την ύπαρξη πολύτιμων υφασμάτων τα ενδύματα των κληρικών ήταν λιτά και ταπεινά, χωρίς πολλά χρώματα και με ελάχιστη διακόσμηση. Κατά τη διάρκεια της Υστεροβυζαντινής περιόδου τα εκκλησιαστικά ενδύματα έγιναν πιο πλούσια, γεγονός που συνδέεται με το νέο ρόλο που έλαβαν οι κληρικοί. Άρχισαν να χρησιμοποιούνται τα μεταξωτά και τα χρυσοκέντητα υφάσματα καθώς και οι πολύτιμες βαφές όπως η πορφύρα.

Περισσότερα μπορείτε να αναζητήσετε ΕΔΩ